فعال ترين منطقه حمل و نقل آب در فرانسه

آبراهه هامنطقه پاريس فعال ترين منطقه حمل و نقل آب در فرانسه است كه بيشتر بارها توسط بنادر پاريس در تأسيسات واقع در اطراف پاريس حمل مي شود. رودخانه هاي لوار ، راين ، رون ، ميوز و شلدت مي توانند از طريق كانالهاي متصل به رود سن ، كه شامل كانال سنت مارتين ، كانال سنت دنيس و كانال اورك است ، دسترسي پيدا كنند.

بازي انفجار

دوچرخه سواري
Vélib در ميدان باستيلدر پاريس 440 كيلومتر مسير و مسير دوچرخه سواري وجود دارد. اينها شامل پيست دوچرخه سواري است (مسيرهاي دوچرخه سواري با موانع فيزيكي ديگر مانند تردد از ترافيك ديگر) و نوار دوچرخه سواري (نوار دوچرخه كه با يك مسير نقاشي شده در جاده مشخص مي شود). حدود 29 كيلومتر (18 مايل) از خطوط اتوبوس مخصوص مشخص شده براي استفاده رايگان توسط دوچرخه سواران ، با يك مانع محافظتي كه در برابر تجاوزات به وسايل نقليه محافظت مي كند. به دوچرخه سواران نيز حق رانندگي در هر دو جهت در خيابانهاي يك طرفه خاص داده شده است. پاريس يك سيستم اشتراك دوچرخه به نام Vélib با بيش از 20،000 دوچرخه عمومي در 1800 ايستگاه پاركينگ توزيع كرده است [303] كه مي تواند براي مسافت هاي كوتاه و متوسط ​​از جمله سفرهاي يك طرفه اجاره شود.
برقبرق از طريق يك شبكه جانبي كه از چندين منبع تغذيه مي شود به پاريس ارائه مي شود. از سال 2012 ، حدود 50٪ از برق توليد شده در ايل دفرانس از نيروگاه هاي توليد برق توليد مي شود كه در نزديكي محدوده خارجي منطقه واقع شده اند. از ديگر منابع انرژي مي توان به نيروگاه هسته اي نوژنت (35٪) ، زباله سوز (9٪ - با نيروگاه هاي توليد همزمان ، اين شهر را نيز در گرما تأمين مي كند) ، گاز متان (5٪) ، هيدروليك (1٪) ، انرژي خورشيدي ( 0.1٪) و مقدار ناچيز توان باد (0.034 GWh). [304] يك چهارم گرمايش منطقه اي شهر از طريق كارخانه اي در سنت اوين سورسين تأمين مي شود كه در آن سالانه مخلوط 50/50 ذغال سنگ و 140000 تن گلوله چوبي از ايالات متحده مي سوزاند. [305]
آب و فاضلاب
نمايي از رود سن ، ساحل ساحلي و موزه باتوپاريس در تاريخ اوليه خود فقط رودخانه هاي سن و بيور را براي آب داشت. از سال 1809 ، كانال de l'Ourcq آب پاريس را از رودخانه هاي كمتر آلوده به شمال شرق پايتخت تأمين مي كرد. [306] از سال 1857 ، مهندس عمران اوژن بلگراند ، تحت ناپلئون سوم ، بر ساخت مجموعه اي از قنات هاي جديد نظارت كرد كه آب را از مكان هاي اطراف شهر به چندين مخزن ساخته شده در بالاي بالاترين نقطه هاي پايتخت مي رساند. [307] از آن به بعد ، سيستم جديد مخزن به منبع اصلي آب آشاميدني پاريس تبديل شد و بقاياي سيستم قديمي كه به سطح پايين تري از همان مخازن پمپ مي شد ، از آن زمان براي تميز كردن خيابان هاي پاريس استفاده مي شد. اين سيستم هنوز قسمت عمده اي از شبكه آبرساني مدرن پاريس است. امروز پاريس بيش از 2400 كيلومتر (1491 مايل) معابر زيرزميني [308] دارد كه به تخليه مواد زائد مايع پاريس اختصاص دارد.